Dziedziczenie – co musisz wiedzieć o prawach i obowiązkach spadkowych

Wprowadzenie do dziedziczenia

Dziedziczenie to proces, w którym majątek osoby zmarłej przechodzi na jej spadkobierców. Zaczyna się w chwili śmierci spadkodawcy, która jest jednocześnie momentem otwarcia spadku. Od tej chwili spadkobiercy nabywają prawa i obowiązki majątkowe po zmarłym – zgodnie z przepisami ustawy albo treścią pozostawionego testamentu.

Jeżeli testamentu nie ma lub jest nieważny, stosuje się dziedziczenie ustawowe. To rozwiązanie najczęstsze w praktyce – przepisy wskazują dokładnie krąg spadkobierców ustawowych i kolejność dziedziczenia. Gdy zmarły pozostawił ważny testament, mamy dziedziczenie testamentowe, które pozwala mu samodzielnie zdecydować, kto odziedziczy jego majątek.

Aby spadkobiercy mogli formalnie potwierdzić swoje prawa, konieczne jest stwierdzenie nabycia spadku – przed sądem lub poświadczenie dziedziczenia – u notariusza. Dopiero potem możliwy jest dział spadku i rozliczenia podatkowe.

Spis treści

1. Wprowadzenie do dziedziczenia
2. Dziedziczenie ustawowe – zasady dziedziczenia
    2.1. I krąg spadkobierców ustawowych: małżonek zmarłego oraz dzieci spadkodawcy
    2.2. II krąg dziedziczenia: małżonek zmarłego, rodzice oraz rodzeństwo
    2.3. III krąg dziedziczenia: dziadkowie spadkodawcy
    2.4. IV krąg dziedziczenia: pasierbowie, gmina, Skarb Państwa
3. Dziedziczenie testamentowe
    3.1. Testament własnoręczny (wzór testamentu odręcznego)
    3.2. Testament notarialny
4. Zapis windykacyjny – co to?
5. Jak odwołać testament?
    5.1. Sporządzenie nowego testamentu
    5.2. Wyraźne oświadczenie o odwołaniu testamentu
    5.3. Zniszczenie testamentu własnoręcznego
6. Czy prawo spadkowe dopuszcza testament wzajemny?
7. Sposoby nabycia spadku
    7.1. Stwierdzenie nabycia spadku
    7.2. Poświadczenie dziedziczenia
8. Kto nie dziedziczy spadku?
9. Obowiązki spadkowe w razie śmierci rodzica
10. Najczęściej zadawane pytania. Rozwiewamy wątpliwości

Dziedziczenie ustawowe – zasady dziedziczenia

Dziedziczenie ustawowe opiera się na stopniu pokrewieństwa między spadkodawcą a jego rodziną. Im bliższy krewny, tym wyższe miejsce w kolejności dziedziczenia. Jeśli zmarły nie pozostawił testamentu, spadek przypada najpierw małżonkowi i zstępnym (dzieciom, wnukom), a w dalszej kolejności – rodzicom, rodzeństwu, dziadkom i kolejnym krewnym.

Podział majątku odbywa się według ściśle określonych zasad z Kodeks cywilny, a udziały spadkowe różnią się w zależności od tego, kto żyje w chwili otwarcia spadku.

I krąg spadkobierców ustawowych: małżonek zmarłego oraz dzieci spadkodawcy

Do pierwszego kręgu dziedziczenia należą najbliżsi członkowie rodziny:

• małżonek spadkodawcy,
• dzieci spadkodawcy,
• a jeżeli któreś z dzieci nie dożyło otwarcia spadku – jego zstępni (czyli wnuki, prawnuki itd.).

W tej grupie obowiązuje zasada równych udziałów. Małżonek i dzieci dziedziczą po równo, ale ustawodawca wprowadził gwarancję, że udział małżonka nie może być mniejszy niż ¼ całości spadku.

Przykłady podziału:

• Małżonek i dwoje dzieci – każdy otrzymuje po ⅓ udziału.
• Małżonek i jedno dziecko – każdy otrzymuje po ½.
• Małżonek i czworo dzieci – małżonek 1/4, a pozostała część przypada w równych częściach dzieciom

Jeśli dziecko spadkodawcy zmarło wcześniej, jego część przejmują jego własne dzieci (tj. wnuki spadkodawcy). W praktyce oznacza to, że udział rodzinny „spływa w dół”, zapewniając zachowanie równowagi i ciągłość dziedziczenia w linii zstępnej

II krąg dziedziczenia: małżonek zmarłego, rodzice oraz rodzeństwo

Gdy spadkodawca nie miał dzieci ani innych zstępnych, spadek przypada osobom należącym do II kręgu dziedziczenia. W tej grupie znajdują się małżonek spadkodawcy, rodzice, rodzeństwo oraz zstępni (dzieci) zmarłego rodzeństwa spadkodawcy.

Małżonek + rodzice. W pierwszej kolejności do dziedziczenia powoływany jest małżonek oraz rodzice zmarłego. W takiej sytuacji udział spadkowy małżonka wynosi połowę spadku. Pozostała część przypada rodzicom spadkodawcy w częściach równych tj. po jednej czwartej każdemu.

Jeżeli jedno z rodziców nie dożyło otwarcia spadku, jego udział przypada rodzeństwu spadkodawcy (lub ich zstępnym).

Przykłady:

• Małżonek + matka + ojciec → małżonek ½, matka ¼, ojciec ¼.
• Małżonek + matka + brat i siostra (ojciec zmarł) → małżonek ½, matka ¼, brat ⅛, siostra ⅛.

III krąg dziedziczenia: dziadkowie spadkodawcy

Jeśli spadkodawca nie miał już żyjącej żony, dzieci, rodziców, rodzeństwa (ani ich zstępnych) cały spadek przypada dziadkom spadkodawcy, którzy dziedziczą oni w częściach równych. Jeżeli którekolwiek z dziadków spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku, udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada jego dzieciom w częściach równych. Jeżeli dziecko któregokolwiek z dziadków spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku, udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada jego dzieciom w częściach równych (czyli w praktyce wujostwu zmarłego). W braku dzieci i wnuków tego z dziadków, który nie dożył otwarcia spadku, udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada pozostałym dziadkom w częściach równych.

Przykład:

• 4 żyjących dziadków → każdy po ¼ każdy.
• 3 żyjących dziadków + 1 zmarły, który miał jedno żyjące dziecko → po ¼ każdy z trojga żyjących dziadków, dziecko zmarłego dziadka ¼
• 3 dziadków + 1 zmarły dziadek, który miał jednego wnuka → 3 dziadków po ¼, wnuk ¼.
• 2 dziadków + 1 zmarły z 2 żyjących dziećmi + 1 zmarły bez zstępnych (dzieci, wnuków itd.) → dziadkowie po ⅓, dzieci po ⅙.
• 1 żyjący dziadek, pozostali dziadkowie zmarli i nie pozostawili po sobie żyjących zstępnych → dziadek 1/1 (całość spadku).

IV krąg dziedziczenia: pasierbowie, gmina, skarb państwa

W IV kręgu dziedziczenia ustawowego znajdują się pasierbowie spadkodawcy, ale tylko wtedy, gdy ich rodzic (małżonek spadkodawcy) nie żyje w chwili otwarcia spadku. Jeżeli ten warunek jest spełniony, pasierbowie dziedziczą w częściach równych, niezależnie od tego, ilu ich jest.

Jeżeli jednak pasierbów nie ma, spadek przypada gminie ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy. Gdy miejsca zamieszkania nie da się ustalić, spadek przejmuje Skarb Państwa.

Taki układ zamyka system dziedziczenia ustawowego, który – krok po kroku – obejmuje coraz dalszych krewnych, a w ostateczności prowadzi do przejęcia majątku przez jednostkę samorządu terytorialnego lub Skarb Państwa.

Zadbaj o bezpieczne uregulowanie spraw spadkowych – zapoznaj się z naszą ofertą.

Dziedziczenie testamentowe

Dziedziczenie testamentowe ma pierwszeństwo przed dziedziczeniem ustawowym. Oznacza to, że jeśli spadkodawca pozostawił ważny testament, to właśnie jego wola decyduje o tym, kto dziedziczy i w jakich częściach. Testament daje swobodę w rozporządzeniu majątkiem na wypadek śmierci – spadkodawca może powołać do spadku nie tylko członków rodziny, ale też inne osoby fizyczne, fundacje czy organizacje.

Wyróżniamy trzy rodzaje testamentu: własnoręczny (holograficzny), notarialny oraz allograficzny (ustny). W praktyce obrotu stosuje się tylko własnoręczny oraz notarialny, dlatego tutaj skupimy się na nich.

Testament własnoręczny (wzór testamentu odręcznego)

Testament własnoręczny to najprostsza i najczęściej spotykana forma rozporządzenia majątkiem na wypadek śmierci. Spadkodawca może go sporządzić samodzielnie (bez udziału notariusza czy świadków) pod warunkiem, że zachowa podstawowe wymogi formalne określone w Kodeks cywilny.

Aby testament własnoręczny był ważny:

• musi być w całości napisany pismem ręcznym przez spadkodawcę (nie może być wydrukowany ani napisany na komputerze),
• musi zawierać podpis spadkodawcy oraz rozporządzenie majątkiem na wypadek śmierci,
• dobrze, aby zawierał datę sporządzenia (brak daty nie zawsze powoduje nieważność, ale może prowadzić do problemów przy ustalaniu, który testament jest najnowszy).

Testament własnoręczny daje dużą swobodę i nie wiąże się z kosztami. Jego wadą jest natomiast większe ryzyko błędów formalnych, zaginięcia dokumentu lub jego podważenia po śmierci spadkodawcy. Dlatego zaleca się, by taki testament przechowywać w bezpiecznym miejscu – np. w depozycie notarialnym lub w domowym sejfie – a jego treść była napisana jasno i jednoznacznie.

Przykładowa treść testamentu w całości napisanego odręcznie:

• TESTAMENT
  Ja, Jan Kowalski, urodzony 5 maja 1970 r. w Poznaniu, oświadczam, że na wypadek mojej śmierci powołuję do dziedziczenia w udziale 1/3 części spadku moją córkę Annę Kowalską, urodzoną 10 lipca 1995 r., a do 2/3 części spadku moja żonę Janinę Kowalską, urodzoną 3 marca 1973 r.
  Poznań, 9 października 2025 r. Jan Kowalski (podpis własnoręczny)

Testament notarialny

Testament notarialny ma taką samą moc prawną jak własnoręczny, ale jego treść sporządza notariusz w formie aktu notarialnego, co praktycznie eliminuje ryzyko błędów formalnych i znacznie utrudnia jego podważenie. W tej formie testamentu:

• spadkodawca dyktuje treść swojej woli, a notariusz sporządza akt,
• dokument zostaje podpisany przez spadkodawcę i notariusza,
• oryginał przechowywany jest w kancelarii notarialnej,
• spadkodawca może w każdej chwili testament odwołać lub sporządzić nowy.

Dodatkową zaletą testamentu notarialnego jest możliwość jego wpisania do Notarialny Rejestr Testamentów (NORT), co pozwala szybko ustalić jego istnienie po śmierci spadkodawcy.

W praktyce testament notarialny jest rozwiązaniem pewniejszym i bezpieczniejszym niż testament własnoręczny, szczególnie w sytuacjach, gdy majątek jest znaczny lub sytuacja rodzinna bardziej skomplikowana.

Zapis windykacyjny – co to?

Zapis windykacyjny to sposób przekazania konkretnej rzeczy lub prawa wybranej osobie w testamencie. Dzięki niemu wskazana osoba staje się właścicielem danej rzeczy od razu po śmierci spadkodawcy – bez konieczności dzielenia całego spadku z innymi. Zapis windykacyjny można zrobić tylko w testamencie notarialnym. Nie wystarczy testament własnoręczny.

Można w ten sposób przekazać np.:

• mieszkanie lub dom,
• działkę,
• samochód,
• firmę albo udziały w spółce,
• cenne przedmioty (np. obraz, biżuterię).

Przykład:
Spadkodawca w testamencie notarialnym zapisuje: „Na podstawie zapisu windykacyjnego przekazuję mojej córce Annie mieszkanie przy ul. Polnej 5 w Poznaniu.”

Po jego śmierci córka automatycznie staje się właścicielką mieszkania. To rozwiązanie pozwala jasno wskazać, co ma trafić do konkretnej osoby i często pomaga uniknąć sporów między spadkobiercami.

Jak odwołać testament?

Odwołanie testamentu to jedno z podstawowych uprawnień spadkodawcy. Nawet jeśli testament spadkodawcy został sporządzony w formie aktu notarialnego lub własnoręcznie, może on w każdej chwili zmienić swoją wolę. Odwołanie testamentu nie wymaga zgody żadnego ze spadkobierców ustawowych ani testamentowych – decyzja należy wyłącznie do spadkodawcy.

Testament można odwołać na jeden z trzech sposobów, które określa Kodeks cywilny. Każdy z nich powoduje, że wcześniejszy dokument przestaje obowiązywać, a po śmierci spadkodawcy stosuje się nową wolę lub zasady dziedziczenia ustawowego.

Sporządzenie nowego testamentu

Najprostszym i najczęściej wybieranym sposobem jest sporządzenie nowego testamentu – własnoręcznego lub w formie aktu notarialnego. Nowy dokument może zawierać zarówno wyraźne odwołanie wcześniejszego testamentu, jak i jedynie nowe rozrządzenia majątkiem. W tym drugim przypadku wcześniejsze postanowienia automatycznie tracą moc, jeśli są sprzeczne z nowymi.

Przykład:
„Odwołuję w całości mój testament z dnia 15 stycznia 2018 r. i powołuję jako spadkobiercę do całości spadku mojego syna Jana Kowalskiego urodzonego 15 grudnia 2000 r. Warszawa, dnia 15 listopada 2025 r., Andrzej Kowalski”

Wyraźne oświadczenie o odwołaniu testamentu

Odwołanie może nastąpić również przez jednoznaczne oświadczenie woli. Może ono być złożone w formie nowego testamentu lub aktu notarialnego. Wystarczy jasna informacja, że testament spadkodawcy przestaje obowiązywać.

Taka forma jest szczególnie czytelna, gdy spadkodawca nie chce sporządzać nowego testamentu, a jedynie powrócić do dziedziczenia ustawowego. Po jego śmierci majątek zostanie wtedy przekazany zgodnie z kręgami spadkobierców ustawowych, o których była mowa powyżej.

Zniszczenie testamentu własnoręcznego

W przypadku testamentu własnoręcznego odwołanie może nastąpić również przez zniszczenie testamentu lub pozbawienie go istotnych elementów, np. podpisu albo treści wskazującej, komu ma przypaść spadek. Takie działanie jasno pokazuje wolę spadkodawcy, by testament przestał obowiązywać.

Warto pamiętać, że ten sposób nie działa w przypadku testamentu notarialnego – nawet jeśli kopia zostanie zniszczona, oryginał w dalszym ciągu znajduje się w kancelarii notarialnej i pozostaje ważny. W takim przypadku należy formalnie go odwołać.

Odwołanie testamentu to czynność prosta, ale bardzo ważna. W razie braku ważnego testamentu po śmierci spadkodawcy spadek dziedziczony jest ustawowo, zgodnie z kolejnością wskazaną w kodeksie cywilnym – począwszy od dzieci spadkodawcy i małżonka spadkodawcy, przez rodziców spadkodawcy, rodzeństwo spadkodawcy, dziadków spadkodawcy, a w dalszej kolejności pasierbów lub Skarb Państwa.

Czy prawo spadkowe dopuszcza testament wzajemny?

W polskim prawie spadkowym nie ma możliwości sporządzenia jednego testamentu przez dwie osoby. Tzw. testament wzajemny lub testament wspólny nie jest dopuszczalny przez Kodeks cywilny, ponieważ testament musi być osobistym oświadczeniem woli jednej osoby. Oznacza to, że małżonek zmarłego i jego współmałżonek nie mogą powołać się nawzajem w jednym dokumencie – każdy testament musi być sporządzony oddzielnie.

W praktyce najczęściej stosowanym rozwiązaniem jest sytuacja, w której małżonkowie sporządzają dwa odrębne testamenty, w których powołują się nawzajem do całości spadku. Taki sposób rozporządzenia majątkiem po śmierci spadkodawcy pozwala uzyskać efekt zbliżony do testamentu wzajemnego, ale zgodny z zasadami dziedziczenia ustawowego i regulacjami zawartymi w kodeksie cywilnym.

Po śmierci jednego z małżonków dziedziczenie odbywa się zgodnie z treścią testamentu spadkodawcy, a w razie jego braku – zgodnie z zasadami, jakie przewiduje dziedziczenie ustawowe. Dzięki temu konstrukcja testamentów odrębnych jest prosta i przejrzysta, a jednocześnie zgodna z przepisami prawa. Pozwala też uniknąć sporów w postępowaniu spadkowym i jasno określa, komu przypada spadek po śmierci spadkodawcy.

Sposoby nabycia spadku

Aby spadkobiercy mogli formalnie przejąć majątek po zmarłym, konieczne jest potwierdzenie nabycia spadku. W praktyce można to zrobić na dwa sposoby:

• w sądzie – poprzez stwierdzenie nabycia spadku,
• u notariusza – poprzez poświadczenie dziedziczenia.

Obie drogi prowadzą do tego samego celu: potwierdzają, kto i w jakich udziałach dziedziczy po spadkodawcy. Różnią się jednak procedurą, czasem trwania i kosztami.

Stwierdzenie nabycia spadku

Stwierdzenie nabycia spadku to postępowanie sądowe, w którym sąd potwierdza, kto dziedziczy po zmarłym i w jakich udziałach. Wniosek o stwierdzenie nabycia spadku może złożyć każdy spadkobierca, ale także wierzyciel spadkodawcy czy osoba, która ma interes prawny w ustaleniu spadkobierców.

Właściwy jest sąd rejonowy miejsca ostatniego zamieszkania spadkodawcy. Do wniosku należy dołączyć m.in.:

• odpis aktu zgonu,
• dokumenty potwierdzające pokrewieństwo (np. akty urodzenia lub małżeństwa),
• testament, jeśli został sporządzony.

W trakcie posiedzenia sąd ustala krąg spadkobierców, kolejność dziedziczenia oraz ewentualne treści testamentu. Po przeprowadzeniu postępowania wydaje postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, które potwierdza prawa spadkobierców. Dokument ten jest niezbędny m.in. do:

• przejęcia nieruchomości,
• wypłaty środków z konta bankowego,
• przerejestrowania pojazdów,
• dalszego działu spadku.

Postępowanie sądowe trwa zwykle od kilku miesięcy do nawet kilku lat – zależnie od stopnia skomplikowania sprawy i ewentualnych sporów między spadkobiercami.

Poświadczenie dziedziczenia

Poświadczenie dziedziczenia to alternatywa dla sądowego postępowania. Sporządza je notariusz w formie aktu poświadczenia dziedziczenia, który ma taką samą moc jak postanowienie sądu. To rozwiązanie szczególnie praktyczne, gdy:

• spadkobiercy są zgodni,
• nie ma sporu co do ważności testamentu ani co do kręgu spadkobierców,
• znane są wszystkie potrzebne dokumenty.

Do sporządzenia poświadczenia dziedziczenia wszyscy spadkobiercy muszą się stawić jednocześnie u notariusza i przedstawić m.in.

• akty stanu cywilnego,
• dokumenty potwierdzające związek rodzinny,
• testament, jeśli istnieje.

Notariusz sporządza protokół dziedziczenia, a następnie akt poświadczenia dziedziczenia. Dokument ten trafia do ogólnopolskiego rejestru i od razu potwierdza prawa spadkobierców. Dzięki temu można szybko:

• przepisać nieruchomość w księdze wieczystej,
• uzyskać dostęp do rachunków bankowych,
• uregulować sprawy podatkowe.

Cała procedura trwa zazwyczaj nie dłużej niż godzinę. Jest też z reguły tańsza i szybsza niż droga sądowa. Jeżeli jednak pojawi się jakikolwiek spór między spadkobiercami, notariusz odmówi sporządzenia poświadczenia, a sprawa musi trafić do sądu.

• Stwierdzenie nabycia spadku jest niezbędne do potwierdzenia praw spadkobiercy.
• Może być dokonane przez notariusza lub sąd, w zależności od sytuacji spadkowej.
• Dokumenty potrzebne do stwierdzenia nabycia spadku obejmują dowody osobiste, akty stanu cywilnego oraz oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku.

Skonsultuj swoją sprawę i sprawdź, jak najlepiej chronić swoje prawa spadkowe.

Kto nie dziedziczy spadku?

W prawie spadkowym są sytuacje, w których osoba należąca do kręgu spadkobierców ustawowych lub wskazana w testamencie spadkodawcy nie otrzymuje żadnej części spadku. Oznacza to, że mimo śmierci spadkodawcy i otwarcia spadku, jej udział spadkowy nie powstaje, a spadek przechodzi na dalszych krewnych.

Jedną z takich sytuacji jest uznanie spadkobiercy za niegodnego dziedziczenia. Sąd może podjąć taką decyzję m.in. wtedy, gdy spadkobierca poważnie naruszył obowiązki rodzinne wobec spadkodawcy, dopuścił się przestępstwa przeciwko jego życiu albo wpłynął groźbą lub podstępem na treść testamentu. Taka osoba traktowana jest tak, jakby nie dożyła otwarcia spadku – jej część przypada jego dzieciom, a w razie ich braku może przypaść dzieciom spadkodawcy, jego małżonkowi, rodzeństwu spadkodawcy albo zstępnym rodzeństwa spadkodawcy.

Kolejna sytuacja, w której dana osoba nie dziedziczy spadku, to odrzucenie spadku. Zgodnie z Kodeks cywilny, każdy spadkobierca może złożyć oświadczenie o odrzuceniu spadku. Oświadczenie można złożyć w sądzie lub u notariusza. Termin na dokonanie tej czynności wynosi 6 miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o tytule swojego powołania do spadku (najczęściej od dnia śmierci spadkodawcy).

Osoba, która odrzuca spadek, traktowana jest tak, jakby nie dożyła otwarcia spadku. Oznacza to, że jej udział spadkowy nie przepada, tylko przechodzi dalej – najczęściej na jej zstępnych (np. dzieci lub wnuki). Jeżeli zstępnych nie ma, udział ten rozdzielany jest między pozostałych spadkobierców ustawowych w częściach równych albo w częściach ułamkowych, zależnie od ich kręgu dziedziczenia.

Obowiązki spadkowe w razie śmierci rodzica

Dziedziczenie po rodzicu to nie tylko prawa, ale również obowiązki. Jednym z pierwszych działań jest przyjęcie spadku albo jego odrzucenie. Spadkobierca może przyjąć spadek wprost lub z dobrodziejstwem inwentarza. W praktyce oznacza to, że odpowiada za ewentualne długi spadkodawcy w różnym zakresie. Brak złożenia oświadczenia w terminie 6 miesięcy oznacza przyjęcie spadku z dobrodziejstwem inwentarza z mocy prawa.

Kolejnym obowiązkiem jest ustalenie składu spadku, który obejmuje zarówno aktywa (np. nieruchomości, środki pieniężne), jak i ewentualne zobowiązania. W określonych sytuacjach konieczne jest zgłoszenie nabycia spadku do urzędu skarbowego oraz zapłata podatku od spadków i darowizn.

W wielu sprawach spadkowych istotną rolę odgrywa także kwestia wspólności majątkowej małżeńskiej – ma ona wpływ na to, jaka część majątku faktycznie wchodzi do masy spadkowej, a jaka pozostaje własnością żyjącego małżonka. Jeżeli zostało ustalone, że część majątku była objęta wspólnością majątkową, najpierw dzieli się ją pomiędzy małżonka i spadkobierców, a dopiero potem dochodzi do właściwego działu spadku.

W niektórych przypadkach ważną rolę może odgrywać ojcostwo rodzica, zwłaszcza gdy nie zostało wcześniej formalnie potwierdzone – ustalenie ojcostwa może zmienić krąg osób uprawnionych do dziedziczenia.

Jeśli nikt nie dziedziczy, lub dalszej części majątku nie można przypisać konkretnej osobie, spadek w całości przejmuje Skarb Państwa. Taka sytuacja zdarza się stosunkowo rzadko, ale zamyka system dziedziczenia ustawowego w sposób przewidziany przez prawo.

W obowiązki spadkobierców wchodzi także ewentualne rozliczenie z osobami uprawnionymi do otrzymania zachowku, jeżeli testament pomija część najbliższej rodziny. W niektórych przypadkach konieczne może być też ustalenie części spadkobiercy w ramach działu spadku – zwłaszcza wtedy, gdy w grę wchodzi życia małżonka lub kilku dzieci z różnych związków.

Zapoznaj się z naszą ofertą i powierz prowadzenie sprawy ekspertom.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)