Właściciele mieszkań, którzy decydują się na wynajem swoich lokali, są często narażeni na zawarcie umowy najmu z nierzetelnymi lokatorami, którzy nie wywiązują się z umowy lub zajmują lokal bez tytułu prawnego.
Zazwyczaj tacy lokatorzy, pomimo podjęcia odpowiednich kroków, nie zamierzają opuszczać lokalu mieszkalnego. Warto wiedzieć, co robić w takiej sytuacji oraz jakie działania można podjąć w taki sposób, aby były one legalne i nie naraziły Cię, jako właściciela lokalu, na konsekwencje prawne.
W tym artykule dowiesz się:
- Na czym polega eksmisja;
- Jakie sytuacje uzasadniają przeprowadzenie eksmisji;
- Kiedy nie można usunąć lokatora z mieszkania;
- Eksmisja a najem okazjonalny;
- Jak wygląda proces sądowy przy eksmisji;
- Jakie działania podejmuje komornik;
- Jaka jest rola gminy w kwestii lokalu zastępczego;
- Czy właścicielowi mieszkania przysługuje uprawnienie do odszkodowania;
- Jakie działania wolno podjąć właścicielowi mieszkania;
Co może być powodem eksmisji?
Zasadniczo, powodem eksmisji może być sytuacja, w której lokator zajmuje nieruchomość bez podstawy prawnej lub narusza warunki umowy najmu. Najczęstsze z nich to: zamieszkiwanie bez tytułu prawnego, skuteczne wypowiedzenie umowy, zaleganie z zapłatą czynszu oraz zakłócanie porządku domowego i dewastacja lokalu. Po ich wystąpieniu, właściciel mieszkania ma prawo poszukiwać ochrony prawnej i skierować pozew do sądu.
Zamieszkiwanie przez lokatora bez tytułu prawnego
Brak tytułu prawnego oznacza sytuację, w której pomiędzy zamieszkującym, a właścicielem mieszkania nie istnieje żaden stosunek prawny, który uprawniałby lokatora do zajmowania lokalu. Innymi słowy – właściciel lokalu nie zawarł z nikim umowy najmu, a co za tym idzie, zamieszkującej tam osobie nie przysługuje skuteczne względem właściciela prawo władania rzeczą (w tym przypadku do używania lokalu).
Z brakiem tytułu prawnego mamy również do czynienia wtedy, gdy umowa była zawarta, ale na czas określony, a po jego upływie umowa wygasła.
PRZYKŁAD Z PRAKTYKI KANCELARII:
Zwróciła się do Kancelarii pani, która zamieszkiwała wraz z partnerem w mieszkaniu, które było jej własnością. Para rozstała się, a były partner właścicielki lokalu, pomimo wezwania go do opuszczenia mieszkania, odmawiał przeprowadzki. Nie obyło się w tej sprawie bez pozwu o eksmisję.
Wypowiedzenie umowy najmu
W dobrze skonstruowanej umowie , zarówno wynajmujący, jak i najemca, mają jasno skonstruowane uprawnienia do zakończenia łączącego ich stosunku prawnego. Pomaga tu uniknąć ewentualnych sporów i skutecznie egzekwować opuszczenie mieszkania przez najemcę.
Szczegółowe zasady możliwości wypowiedzenia umowy najmu, powinny wynikać z jej treści, niemniej jednak w przypadku nieuregulowania tej kwestii, zastosowanie będą miały terminy ustawowe.
Po wypowiedzeniu umowy najmu właściciel ma prawo żądać opróżnienia lokalu przez najemcę, również w drodze postępowania sądowego.
PRZYKŁAD Z PRAKTYKI :
Strony umowy najmu określiły bardzo precyzyjnie warunki wypowiedzenia umowy przez każdą ze stron. Właściciel skutecznie złożył najemcy wypowiedzenie, zachowując trzymiesięczny okres wypowiedzenia. Najemca, pomimo złożenia mu przez wynajmującego oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, odmówił opuszczenia mieszkania i nie wpuszczał właściciela do środka, celem polubownego rozwiązania sporu. Po złożeniu pozwu o eksmisję i uzyskaniu tytułu prawnego do egzekucji komorniczej, sprawę udało się zakończyć, a były najemca musiał opróżnić lokal.
Zaległości w opłatach
Podstawą do wypowiedzenia umowy, a następnie (w razie sporu) wniesienia pozwu ws. o eksmisję, jest sytuacja, w której lokator zalega z czynszem za trzy pełne okresy płatności i pomimo uprzedzenia go przez właściciela o zamiarze wypowiedzenia umowy oraz wyznaczeniu dodatkowego, miesięcznego terminu do uregulowania należności, najemca nie płaci.
Należy zapamiętać, że właściciel nie może eksmitować lokatora za jeden miesiąc bez płatności czynszu, a art. 11 ustawy o ochronie praw lokatorów, który reguluje tę kwestię, ma charakter bezwzględnie wiążący, co oznacza, że terminów tam wskazanych nie można modyfikować w treści umowy.
Wynajmujący może zatem wypowiedzieć umowę i podjąć kroki w celu eksmisji najemcy z nieruchomości tylko w przypadku, gdy lokator zalega za trzy pełne okresy (np. miesiące), a dodatkowo minął dodatkowy miesiąc, do którego wyznaczenia wynajmujący jest zobligowany. Dopiero po upływie tego czasu, najemca może być uznany za lokatora bez tytułu prawnego.
PRZYKŁAD Z PRAKTYKI:
Właściciel wskazał w umowie, że może tę umowę najemcy wypowiedzieć w przypadku braku płatności czynszu za dwa następujące po sobie miesiące. Po tym, gdy taka sytuacja miała miejsce, wypowiedział najem i po bezskutecznym wezwaniu do dobrowolnego opuszczenia lokalu, skierował sprawę do sądu. Postępowanie przegrał, ze względu na fakt, że postanowienia umowy w zakresie możliwości jej wypowiedzenia były nieważne w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów i sprzeczne z nimi.
Dewastacja lokalu i wykraczanie przeciwko porządkowi domowemu
Niestety, nawet najbardziej wnikliwe przeanalizowanie osoby potencjalnego najemcy nie eliminuje ryzyka zniszczenia lokalu i naruszania porządku. Dlatego, prawo przewiduje również tę okoliczność, jako podstawę eksmisji.
Dewastacja lokalu to nie tylko wybite szyby, czy dziury w ścianach. To także długotrwałe zaniedbania, które powodują trwałe uszkodzenia nieruchomości, takie jak zalanie mieszkania z powodu braku konserwacji instalacji, zagrzybienie wynikające z niedogrzewania czy składowanie w lokalu odpadów.
Ustawa, dając właścicielowi możliwość wypowiedzenia umowy, posługuje się pojęciem działania przez najemcę w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu. To, czy zachowanie lokatora wykracza w sposób uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, co w konsekwencji skutkuje możliwością wypowiedzenia umowy i przeprowadzenia eksmisji, badane jest bardzo indywidualnie, z uwzględnieniem norm, jakich powinien najemca przestrzegać w danym budynku (np. regulamin) oraz miejscowych zwyczajów.
Aby można było mówić o stopniu “rażącym” lub “uporczywym”, zachowanie lokatora musi być celowe, rozciągnięte w czasie i nacechowane w sposób oczywisty złą wolą.
Jeżeli najemca dopuszcza się dewastacji mieszkania albo występuje swoim zachowaniem przeciwko porządkowi , właściciel ma pełne prawo wypowiedzenia umowy z zachowaniem ustawowych terminów, a następnie skutecznego wszczęcia postępowania w kwestii eksmisji.
Kiedy nie można eksmitować lokatora?
Należy pamiętać, że oprócz ochrony praw właścicieli nieruchomości, polskie prawo ma na względzie również prawa lokatorów i przyrodzone, niezbywalne prawa człowieka. W związku z tym, przepisy przewidują sytuację, w których nie wolno doprowadzić do eksmisji lokatora. Może to być związane z jego sytuacją rodzinną, zdrowotną, czy majątkową albo po prostu – z porą roku.
Ochrona w okresie zimowym
Zasadniczo, zakazana jest eksmisja lokatora w tzw. “okresie ochronnym”, który obejmuje rokrocznie okres od 1 listopada do 31 marca. Co oczywiste, podejmowane w celu usunięcia lokatora działania właściciela, będą bezprawne i nieskuteczne. W tym okresie przede wszystkim nie wolno egzekwować wyroków w sprawie eksmisji. Chodzi zasadniczo o to, aby eksmisja nie spowodowała sytuacji, w której ktoś na skutek opróżnienia lokalu mieszkalnego, miałby zimą wylądować “na bruku”.
Istnieje jeden wyjątek od tej zasady, a mianowicie dotyczący tych lokatorów bez tytułu prawnego, którym nie przysługuje prawo otrzymania lokalu socjalnego (o czym w dalszej części artykułu), czyli jednym słowem obejmuje takich lokatorów, którzy dokonali zajęcia lokalu bez podstawy prawnej.
Lokatorzy w szczególnej sytuacji
Eksmisja osób, które przez prawo są szczególnie chronione, jest zakazana z tych samych powodów, co wstrzymanie eksmisji w okresie zimowym – aby zapewnić każdemu człowiekowi realizację jego praw i zagwarantowanie minimalnego poziomu ochrony prawnej. Eksmisja takich osób bez wskazania im lokalu socjalnego albo pomieszczenia tymczasowego jest niedopuszczalna i jako taka nie może zostać wykonana. Do grupy w ten sposób chronionej należą:
- kobiety w ciąży
- małoletni
- osoby niepełnosprawne lub ubezwłasnowolnione oraz ich opiekunowie, których obejmuje wspólne zamieszkiwanie w lokalu z taką osobą
- obłożnie chorych
- emeryta lub rencisty, otrzymującego świadczenia z pomocy społecznej
- osoby posiadającej status bezrobotnego
- osoby spełniającej przesłanki wskazane w uchwale gminy
Nie jest to jednak ochrona bezwzględna, a zatem istnieją przypadki, kiedy nawet takie osoby mogą być poddane eksmisji. Tych przepisów nie stosuje się, jeżeli lokator należący do którejś z powyższych grup może zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas zajmowany (np. u kogoś z rodziny albo w nieruchomości, której jest właścicielem) albo jeżeli jego sytuacja materialna pozwala na zaspokojenie swoich potrzeb mieszkaniowych samodzielnie.
Skorzystaj z naszej pomocy i upewnij się, że Twoje prawa są właściwie zabezpieczone.
Eksmisja w przypadku najmu okazjonalnego
W ostatnim czasie, coraz więcej wynajmujących decyduje się na zawarcie umowy w formie najmu okazjonalnego. Takie rozwiązania znacznie ułatwia eksmisję z mieszkania lokatora, który zajmuje lokalu bez tytułu prawnego, nawet bez wskazywania przy jej przeprowadzaniu lokalu socjalnego.
Samo zawarcie takiej umowy wymaga spełnienia określonych warunków. Najem okazjonalny jest możliwy wyłącznie wobec osób fizycznych (zatem nie mogą z niego skorzystać firmy prowadzące przedsiębiorstwa), które nie prowadzą działalności gospodarczej w zakresie wynajmowania lokali (zatem odpada także osoba, która prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w tym zakresie). Sama umowa z kolei, musi być zawarta na czas oznaczony, nieprzekraczający dziesięciu lat.
Najważniejszym, z punktu widzenia ewentualnej eksmisji, jest to, że najemca przed zawarciem umowy, ma obowiązek złożyć oświadczenie w formie aktu notarialnego, w którym poddaje się egzekucji i wskazuje lokal, w którym będzie mógł zamieszkać w przypadku zagrożenia eksmisją.
Niewątpliwym plusem udostępnienia lokalu na podstawie umowy najmu okazjonalnego jest to, że właściciel po wypowiedzeniu umowy i bezskutecznym wezwaniu do dobrowolnego opuszczenia mieszkania, może – z pominięciem sądu – złożyć do komornika wniosek o nadanie aktowi notarialnemu, zawierającemu oświadczenie najemcy, klauzuli wykonalności, co otwiera drogę do przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Najemcy, który korzysta z lokalu w na podstawie umowy najmu okazjonalnego, w przypadku eksmisji, nie przysługuje prawo do mieszkania socjalnego, a jego brak nie wstrzymuje wykonania eksmisji. Najemca nie może zatem odwlekać przeprowadzenia eksmisji tylko dlatego, że nie wskazano lokalu socjalnego, do którego mógłby się przekwaterować – najemca sam wskazuje ten lokal, w oświadczeniu.
Eksmisja lokatora bez wyroku sądu i komornika – czy jest możliwa?
W ostatnich latach zauważyć można coraz dalej idącą “prywatyzację eksmisji”, w ramach której powstają firmy, mające za zadanie usunięcie lokatora z lokalu mieszkalnego bez wyroku i komornika. Dla osób chcących odzyskać swoje mieszkanie szybko oraz bez angażowania prawnika i sądu, może być to kusząca wizja.
Niemniej jednak, zanim zapadnie decyzja o podjęciu próby eksmisji z mieszkania na własną rękę i z pominięciem organów państwowych, właściciel musi być świadomy, że takie działania mogą skutkować odpowiedzialnością cywilną oraz karną.
Abstrahując od ewentualnej odpowiedzialności cywilnej za szkody na mieniu i osobie lokatora, właściciel mieszkania, który decyduje się na bezprawną “prywatną” egzekucję, może trafić do więzienia nawet na trzy lata. Przepisy nie chronią tylko prawa właściciela, ale również prawa lokatora, o czym należy pamiętać, podejmując ryzyko takich działań. Więzieniem może grozić na przykład:
- samowolna wymiana zamków,
- odcięcie mediów (wody, gazu, prądu),
- wyniesienie rzeczy lokatora bez wyroku sądu oraz udziału komornika,
- stosowanie gróźb lub nielegalnych form przymusu, celem wymuszenia opuszczenia lokalu.
Zatem należy powiedzieć jasno – nie, legalna i bezpieczna dla właściciela eksmisja nie jest możliwa bez wszczęcia postępowania sądowego, a następnie skierowania sprawy do egzekucji komorniczej w sytuacji, gdy polubowne rozwiązania nie przyniosą rezultatu.
Jak uzyskać ważny nakaz eksmisji? – procedura eksmisji
Jak wskazaliśmy powyżej, w przeważającej większości przypadków, eksmisja nie obejdzie się bez ingerencji sądu, a następnie komornika. W związku z tym warto wiedzieć, w jaki sposób takie postępowanie przebiega i jakie kroki trzeba podjąć, aby sąd zajął się sprawą.
Wezwanie do dobrowolnego opuszczenia mieszkania
Przed formalnym wszczęciem postępowania, właściciel powinien podjąć próbę polubownego rozwiązania sporu, poinformować lokatora o zakończeniu najmu i konieczności opuszczenia lokalu, czyli jednym słowem, wysłać do lokatora wezwanie do dobrowolnego opuszczenia lokalu.
Co oczywiste, czasami nawet próba takiego rozwiązania sprawy jest niemożliwa, w szczególności wtedy, gdy zajęcie lokalu nastąpiło bezpodstawnie. Wtedy sprawę należy bez wahania skierować do sądu.
Postępowanie sądowe w sprawie o eksmisję
Pierwszym krokiem, który właściciel musi podjąć, jest konieczność złożenia pozwu o eksmisję do sądu. Pozew ten powinien zawierać podstawę eksmisji, opis sytuacji oraz wniosek o przeprowadzenie określonych dowodów (np. umowa, zdjęcia, korespondencja z lokatorem). Co istotne – pozew o eksmisję z mieszkania składa się do sądu rejonowego, właściwego ze względu na miejsce położenia danej nieruchomości.
Następnie sąd przeprowadza postępowanie dowodowe, a cała procedura eksmisji kończy się wydaniem przez sąd wyroku, w którym orzeka on o obowiązku opróżnienia i opuszczenia lokalu oraz decyduje, czy pozwanemu przysługuje prawo do otrzymania mieszkania socjalnego.
Co oczywiste, od czasu złożenia pozwu o eksmisję, do czasu wydania wyroku mija jakiś czas, a podczas tego okresu lokator może nadal przebywać w mieszkaniu.
Czy jest możliwe uzyskanie wyroku zaocznego sprawie o eksmisję?
Wielu właścicieli, zgłaszając się do kancelarii ze sprawą o eksmisję, ma nadzieję na uzyskanie w sądzie wyroku zaocznego. Wyrok ten znacznie przyspiesza procedurę otrzymania nakazu eksmisji, albowiem sąd nie musi przeprowadzać całego postępowania dowodowego. Wydanie wyroku zaocznego jest możliwe tylko wtedy, gdy:
- pozwany (lokator) nie złożył w terminie odpowiedzi na pozew
- albo kiedy sprawa została skierowana na rozprawą, z pozwany nie stawił się na niej lub nie uczestniczy w niej;
Oczywiście, warto pamiętać, że najemcy, przeciwko któremu został wydany wyrok zaoczny, przysługuje prawo do złożenia sprzeciwu od tego wyroku, który powoduje, że sprawa kierowana do rozpoznania w zwykłym trybie, czyli takim, w którym sąd przeprowadzania wszystkie dowody oraz rozprawę.
Skonsultuj za darmo swoją sprawę i działaj świadomie z pomocą prawną.
Eksmisja, a prawo do lokalu socjalnego lub tymczasowego pomieszczenia
Z tematem eksmisji nierozerwalnie związana jest kwestia mieszkania socjalnego lub pomieszczenia tymczasowego, do którego lokator mógłby się wyprowadzić. Warto wiedzieć, kiedy lokatorowi prawa do lokalu socjalnego (a konkretnie: najmu socjalnego lokalu) przysługuje, a kiedy można prowadzić eksmisję bez wyznaczania takiego miejsca.
Kwestia ta jest o tyle istotna, że może okazać się, iż właściciel, pomimo dysponowania prawomocnym wyrokiem eksmisyjnym, nie będzie uprawniony do odzyskania władania rzeczą przez jakiś czas.
Kiedy lokatorowi przysługuje prawo do lokalu socjalnego?
Jeżeli sąd w wyroku dotyczącym eksmisji przyznał eksmitowanemu lokatorowi prawo do takiego lokalu, wtedy eksmisja nie może zostać skutecznie przeprowadzona, do czasu wyznaczenia takiego lokalu.
Sąd, orzekając, czy eksmitowanemu należy się prawo do lokalu, bada sposób dotychczasowego korzystania przez niego z lokalu, który musi opuścić oraz bierze pod uwagę jego szczególną sytuację materialną i rodzinną. Jak zostało to wspomniane we wcześniejszych fragmentach, istnieje pewna grupa uprzywilejowana (kobiety w ciąży, niepełnosprawni, małoletni etc.), odnośnie których sąd ma obowiązek orzec prawo do lokalu socjalnego, chyba, że ich możliwości majątkowe pozwalają im znaleźć mieszkanie na własną rękę.
PRZYKŁAD Z PRAKTYKI:
Kobieta w ciąży wynajmowała lokal, lecz od pół roku nie płaciła za niego czynszu. Właściciel lokalu wszczął postępowanie eksmisyjne i uzyskał prawomocny wyrok. Kobieta broniła się tym, że obecnie jest w ciąży, zatem nie może zostać wyeksmitowana. Okazało się jednak, że równocześnie kobieta zarabia na tyle dużo, że, biorąc pod uwagę rynkowe ceny najmu, będzie w stanie sama znaleźć i opłacić sobie mieszkanie. W takiej sytuacji sąd odstąpił od orzeczenia w zakresie najmu lokalu socjalnego, a kobieta (pomimo tego, że była w ciąży) musiała opuścić dotychczas zajmowany lokal.
Odpowiedzialność za przedstawienie oferty najmu socjalnego lokalu (wskazanie lokalu do wynajęcia) obciąża gminę. Jeżeli sąd orzekł prawo do takiego lokalu, eksmisja nie będzie mogła dojść do skutku do momentu, w którym gmina zaproponuje eksmitowanej osobie takie mieszkanie. W praktyce, oznacza to niestety czasami wielomiesięczne oczekiwanie, w szczególności w małych gminach.
Mówiąc wprost, eksmisja lokatora nie będzie mogła być skutecznie egzekwowana aż do otrzymania lokalu socjalnego przez pozwanego.
W jakich wypadkach lokator może żądać ustanowienia tymczasowego pomieszczenia?
Wskazanie tymczasowego pomieszczenia może mieć miejsce wtedy, gdy sąd nie orzekł prawa do lokalu socjalnego po stronie osoby eksmitowanej. Pomieszczenie to pełni rolę ograniczonej i czasowej ochrony osoby eksmitowanej przez brakiem dachu nad głową.
Standardy w takim pomieszczeniu tymczasowym odbiegają znacznie od przyjętych powszechnie w innych lokalach mieszkalnych, ale ich zadaniem nie jest zapewnić lokatorowi stałego miejsca zamieszkania, a jedynie schronienie do czasu znalezienia innego mieszkania. Pomieszczenie to nie musi być mieszkaniem w rozumieniu przepisów budowlanych. Często są to pokoje w internatach, hotelach pracowniczych, czy innych lokalach mieszkalnych.
Co również istotne, w przypadku wskazania pomieszczenia tymczasowego, ma zastosowanie także okres ochronny, tj. dni od 1 listopada do 31 marca.
Prawo do wyznaczenia takiego pomieszczenia przysługuje lokatorowi, który nie posiada możliwości przeprowadzki od razu do innego mieszkania. Takie pomieszczenie wskazuje gmina na wniosek komornika.
Rola komornika w przypadku eksmisji
Z perspektywy właściciela, dla którego celem jest eksmisja lokatora po uzyskaniu wyroku, komornik jest najistotniejszym organem, albowiem to on egzekwuje wyrok eksmisyjny. Komornik działa wyłącznie na podstawie tytułu wykonawczego, zatem po uprawomocnieniu się wyroku, właściciel musi wystąpić do sądu o nadanie wyrokowi klauzuli wykonalności.
Po uzyskaniu klauzuli, właściciel musi złożyć do komornika wniosek, który rozpoczyna postępowanie egzekucyjne. W pierwszej kolejności, po zapoznaniu się z wnioskiem, komornik podejmie próbę nakłonienia lokatora do dobrowolnego wykonania obowiązku poprzez wyznaczenie terminu do opuszczenia lokalu i jego opróżnienia z rzeczy osobistych. Zazwyczaj egzekucja kończy się na tym etapie, albowiem po otrzymaniu pisma od komornika, większość lokatorów realizuje wyrok.
Jeżeli jednak lokator nie będzie skłonny do wykonania obowiązku, komornik wyznacza termin eksmisji, o czym zawiadamia strony (właściciela i lokatora) oraz gminę, a w razie konieczności również policję i ślusarza. W wyznaczonym dniu komornik przybywa do lokalu i następuje przymusowe opróżnienie mieszkania, a rzeczy należące do lokatora zostają zabezpieczone lub przekazane do przechowania. Komornik z przebiegu eksmisji sporządza protokół, w którym dokumentuje jej przebieg.
W trakcie realizacji wyroku eksmisyjnego problematyczna może okazać się kwestia lokalu socjalnego albo pomieszczenia tymczasowego, do którego wskazania zobowiązana jest gmina.
Jednym słowem, jeżeli gmina nie wskaże osobie eksmitowanej takiego lokalu lub pomieszczenia, komornik nie może skutecznie przeprowadzić eksmisji. Proces ten może trwać miesiącami, a nawet latami. Bierność gminy w tym zakresie powoduje niejako zawieszenie postępowania egzekucyjnego, a komornik nie może usunąć lokatora z mieszkania.
Komornik niestety nie ma prawnych możliwości wpłynięcia na gminę, aby przyspieszyć wyznaczenie lokalu lub pomieszczenia, a dopiero po realizacji tego obowiązku przez gminę, komornik może kontynuować egzekucję.
Właścicielowi natomiast, w odróżnieniu od komornika, przysługuje środek prawny, którym może wpłynąć na gminę, a mianowicie domagać się od niej odszkodowania. W tym celu, właściciel musi wezwać gminę do zapłaty, a jeżeli roszczenie nie zostanie po wezwaniu zaspokojone – wnieść pozew do sądu. Wysokość odszkodowania odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel uzyskałby, gdyby było możliwe wynajęcie zajmowanej nieruchomości.
Czy właścicielowi mieszkania przysługuje odszkodowanie, gdy trwa eksmisja?
Bardzo częstym pytaniem, które słyszymy od właściciel, jest to, czy mogą domagać się odszkodowania za zajmowanie ich mieszkania bez podstawy prawnej. Wszak w tym czasie, nie mogą oni czerpać korzyści finansowych ze swojej własności, np. nie mogą wynająć takiego lokalu, sprzedać go albo nawet samodzielnie z niego korzystać.
Odpowiedź jest jak najbardziej pozytywna – właściciel może żądać od lokatora otrzymania świadczenia w postaci odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu. Takie świadczenie przysługuje właścicielowi za każdy miesiąc zajmowania mieszkania, a jego wysokość musi odpowiadać wysokości czynszu, jaką właściciel mógłby otrzymać z najmu takiej nieruchomości.
Biorąc zatem pod uwagę pozytywny aspekt, jeżeli eksmisja na etapie jej egzekucji trwa długo (np. przez bierność gminy), właściciel może domagać się od lokatora otrzymania świadczenia właśnie w postaci takiego odszkodowania.
Jeżeli lokator nie płaci odszkodowania dobrowolnie, właściciel może wytoczyć drugi, osobny proces o zapłatę lub nawet już w pozwie o eksmisję zawrzeć takie roszczenie, przez co oszczędza czas i nie ponosi kosztów osobnego postępowania.
Profesjonalna pomoc w odzyskaniu swojego mieszkania, możemy Ci pomóc!
Postępowanie o eksmisję nie należy do łatwych, dlatego pomoc kancelarii prawnej może okazać się nieoceniona. Chociaż właścicielowi przysługuje szeroki wachlarz uprawnień, w praktyce droga do odzyskania swojej własności bywa skomplikowana, pełna formalności i obciążona licznymi obowiązkami dowodowymi, którym trudno sprostać na własną rękę, bez pomocy eksperta w tej dziedzinie.
